I 

Prawda jest w dziewczynie którą mijasz w markecie 
palisz strupa gdy się uśmiechnie po kolejnych zepsutych 
wymianach handlowych ona łupi oczami w promocjach 
głaszcze pomarańczowe etykiety dłońmi spękanymi 
od suchej wody z rodzinnej rzeki która za nią nigdy nie zapłacze 
chowa palce objęte brakiem w diamentowych szamponach 
od Nivea przelatuje przez chemię kosmetyczną jakby grała 
w klasy tańczy na rusztowaniu wzroku 
rozpoznaje swoje poziomy bez waszej wysokości 
czuję że oplata mnie aura miejsca więc dostaję czkawki 
od pierwiastków z alejki i syntetycznej magnolii 
zwraca na mnie uwagę nasze wózki stykają się 
metalową rufą 

II 

Wymijamy się jak najważniejsze życiowe cele 
chcę jej odkłaczyć płaszcz i zdradzić sekrety 
spod wycieraczek z kotami gdy ucieka zawraca głowę 
jak kurs a morze wypływa z tęczówek wyrzuca jak glony 
zaproszenia by sprostać byciu strzałą okręgów toalet 
inicjatywa rozpada się jak fraktale 
brokułów gardło szumi od zieleni a pragnienia 
rumienią się jak hokkaido z którego nie wyłuskamy 
dla siebie jesiennych emerytalnych zup z wciśniętym 
niczym pal viralowym goździkiem czmychnęła w stronę 
antonówek Królewna Śpieszka rozumiem z niej mniej 
niż z pieczenia bezy złożona jak ciasto francuskie 
posyła uśmiechy zaklęte w ucieczkach 
smutki przeklęte w źrenicach jak gwiazdki anyżu 
gdy odwraca w moją stronę głowę włosy przebijają powietrze 
i zagłuszają koncert atomów jestem pewien że jej oczy 
są bardziej szczere niż spacer spłoszonego ciała 
wypada z rytmu upuszcza produkty ręce odpuszczają 
jak połamane szczudła nadciągam by jej pomóc nadciągam 
by jej zdradzić że kupuję ją bez promocji mógłbym zaprosić 
do karocy koszyka wyjechać powściągam wyobraźnię 
jak refluks 

III 

Układamy teraz puzzle nadajemy nowe miejsca rozrzuconym 
produktom i znaczeniom ale Jenga nadchodzi jak Jehowa 
gdy palce wpadają w przepaść produktów przewijają się nagle 
jednorazowe białe szaty dla ofiar studniówek i obietnic 
nie dla cesarza a być może po cięciach 
myśli że jajka zostały potłuczone tylko dlatego że istnieją 
pobite gazy ślepa uliczka 
przyspiesza porządkowanie rzeczywistości odsuwa 
mnie od siebie na milimetry które parzą mi wnętrze 
jak sztorm gdy chcę jej powiedzieć że wszystko 
co złe mogłoby się dobrze połączyć a spadków 
miłosnych nie odrzuca się jak co poniektórych 
notarialnych owocówek odzysk to złoża minerałów 
o których śnią pulpity palców ona przebiera nogami 
niczym baletnica by dostać się do jeziora kas 
nabija produkty rwącą pesetą rąk 
płaci w sposób przed którym ucieka 
pakuje nasze lata do papierowych toreb 
ekologiczna sprząta falstarty przymierzy nie ufając że przecież 
sam mogę popierać zakwitające unie z drugiego obiegu 
wpada w blender miasta odwraca głowę jak szpik kwiatów jedynie raz 
przepraszając za to że była na wojnie 
nic nie powiem a przecież chcę za nią krzyknąć 
w twojej strefie pakowania jest artykuł który może się znaleźć 
w naszym życiu drzwi obrotowe pędzą jak gilotyna 
gdy szukam rewolucji charakteru w moim gardle 
Ona zostawia po sobie kostkę masła zabieram ją 
do domu jak chłodną relikwię głaszczę końcem 
noża jakby było kobietą której nie chcę skaleczyć 
tylko zapamiętać dopóki engram 
nie zjełczeje