Jakub Pacześniak

wznoszenie zawisanie

zasypiając łapiesz się
na tym że nie wiesz

czy kończysz sen
czy zaczynasz

to jest
tego nie ma

koniec na początek
początek na koniec

ktokolwiek cię tam prowadzi
nie oddalaj się

jesteś po to

żeby coś zaprzepaścić
coś wypielęgnować

stanąć w pełnym
świetle

wejść między
najwyższe drzewa

zobaczyć pod powieką
czarną pustkę

otworzyć oko
na jasność ziemi nieba

nawet wtedy gdy
się nie da

punkt zaczepienia

w miłości

tutaj splatają się
wszystkie drogi
i rzeki

jeśli się wsłuchasz
masz szum
morza lasu

trwanie żaru
który nie wygasa

ognia strużkę

światło –

życie

w prostych rzeczach

sprawach dnia
bez znaków
szczególnych
jak w wodzie

tam umieć
cenić zdolność
do stanowienia
siebie

nie kiedy
ziemia
osuwa się
spod nóg

nie kiedy
straty
przenoszone
na tamten
świat

zyski
liczą się
one

oddech
wpław