Zwykle mam w nosie losy świata, 
ale gdy historia się powtarza, myślę, 
kurwa, skrewiliśmy. Jacy my,
kurwa? Zbliżają się zjawy – 
nastroszony druid o wzniesionych brwiach 
(zaraz, zaraz, co właśnie wsypałem do kotła?), 
albo mnich z gęsim piórem, garbi się, 
mruży oczy, i katar mu ciurka. Dach trzeszczy! 
skowyczy wiatr. Jak wyjęci z komiksów, 
czarno-białych filmów, nachodzą mnie, 
nadciągają z rozległych gniazdowisk – 
niezdarne, wiecznie spóźnione dziwadła. 
 
 

(głosem Gustawa Holoubka)