Rafał Rutkowski

Przerośnięte twarze

Robiąc zdjęcie tradycyjnym aparatem
kiedy spojrzysz w obiektyw nic nie zrobisz

tylko zobaczysz kilka wyraźnych scen z życia
pogoń w płaczu kilkulatka czy niedzielne śniadania

marzenia jak zbyt wcześnie otwarte słoiki
których nie sposób spożytkować przed ich zepsuciem

to klucz palących się gołębi o przerośniętych twarzach
przelatujących z latarni na latarnię

za nimi wędrują moje nogi wzdłuż żył
które wyryły nieznaną mi mapę

Wspólna trasa

Sen zamknięty w autobusie
każdy z nas zdejmuje głowę jak czapkę
wyrzuca za okno rany po nich łączą nas
w jedno ciało jest nas coraz więcej

patrzymy w jeden i ten sam film
który tak naprawdę naszym odbiciem
bez wyrazu bez mimiki bez odbioru
tylko ręce korpus nogi

jedyna twarz jaka nam została
to ta którą namalowano na przedniej szybie
jestem ślepy i tylko z dziwnego przekonania
podejrzewam że to uśmiech

jedna twarz na kilkadziesiąt osób
powiedziano że każdy numer autobusu
ma inny charakter ale kiedy dojedziemy
mamy nareszcie nie mieć żadnego

Euforia

Spotkałem na przystanku autobusowym
człowieka który trzymał słońce w worku

mówił że każdego ranka wygrzebuje je
z ziemi przeciąga przez nerki i serce

potem wraca do domu ale zanim dojedzie
cały wór światła znika więc nad ranem

musi jechać jeszcze raz

Trzy de

Siedzimy na kanapie i zastanawiamy się
nad fenomenem drukarek trzy de
mówią możesz wydrukować wszystko
pytam się czy mogę zatem wydrukować jutro

czy mogę wydrukować dzisiaj
odpowiadają możesz tylko wydrukować
jeden do jednego cały wczorajszy dzień

Patrząc na ducha

Zaczynam przestawać wierzyć w słońce
w okrągłość ziemi w to że bardziej podoba mi się
rock’n’roll niż disco w lniane koszule

przestaję się odzywać do siebie bo boję się
że odpowiem sobie na wszystko
biegnę więc za horyzont i wieszam nad nim

kroplę krwi z nadzieją ze będzie lepiej
wchodzić i zachodzić że ruszy swoje odbicie
w wiśle będę mógł wziąć je do kieszeni

rozprowadzić po całym kraju jak po policzkach
przestaje wierzyć w czarne i białe zaczynam dostrzegać
inne kolory na przykład przezroczysty

który mieszam w pępku i czuje jak przenika
do mojego krwiobiegu powoli
czując że wraz z wątpliwością

to nagłym, to wolnym ruchem
mogę zniknąć

Pogoń

Wskakuję do basenu odbijam się od ściany
płynę krytą żabką a kiedy jestem zanurzony
widzę na dnie ułożonych swoich zmarłych

kiedy odbijam się od drugiej ściany i zanurzam
głowę widzę na dnie swoich nienarodzonych
którzy wpatrują się we mnie zadowoleni

tak płynę kilometr czyli pięćdziesiąt basenów
zastanawiam się czy czas to nie jest złudzenie
ponaglenie które służy tylko temu aby płynąć

Igła

Jestem igłą którą się szyje rzeczywistość
narzędziem od odgadywania
momentem w którym koła samochodu się kręcą
nie dotykając jezdni

kiedy scrolluję dzień
mogę go przesunąć tylko w przyszłość
a strona pojawia się dopiero gdy światło dociera
do teraźniejszości

całość mojego bytowania ma różne natężenia
od wyjęcia mnie ze schowka poprzez wbicie
w ścianę świata i wyszarpnięcie za głowę

jestem ostra więc czasem prowadzi mnie
prosto w usta i zszywa z innymi ustami
tworząc parę

czasem kaleczę wtedy na niebie pojawia się
czerwony księżyc i zaraz zaczynają się
kłopoty

Wielki Piątek

Zjednoczyłem włosy zdjąłem z twarzy
wielką cienką łzę która służyła innym
za lusterko odbijałem nią światła z tunelów
którymi szedłem uważnie zapamiętując

trasę przepływałem ją stojąc w wydrążeniu
patrząc przenikliwie w niebo jakbym je znał
a nie znałem mając na sobie maskę którą
wypłakałem zakopując dłonie w ziemi

szukając jej organów z tęsknoty aby być bliżej
zjednoczonej barwy która nas wzywa jak
podpalony lont na dnie światła które stoi
niczym człowiek witając się z nami i mówi

że źrenice mają więcej wspólnego z ciemnością
niż z nim że cali jesteśmy utkani z mroku
że przyszedł nas spalić bo głód jasności jest
cenniejszy niż wszystko co znamy a czas

to był moment kiedy szliśmy się spotkać